Het label zegt ‘nee’
Ik haat labels.
Althans: die lappen administratie in alle kleren die ik koop.
Ze kriebelen. Ze jeuken. Ik krijg er uitslag van.
Nieuwe broek gekocht: zacht katoen, mooie kleur, helemaal goed.
Totdat ik ‘m aantrek en er iets in m’n zij begint te irriteren.
Onopvallend voel ik even tijdens een gesprek.
Wat ik aantref is een serie jeukaanvallen van kunststof,
stevig vastgenaaid met een soort plastic draad dat alleen met geweld los wil laten.
Meestal is dat het eerste dat ik doe als ik iets nieuws heb gekocht:
het label eruit knippen.
Maar dat is zelden genoeg.
Er blijft dan zo’n hard, prikkelig randje over en moet ik met een schaar of tornmesje aan de slag.
Omdat ik dan geïrriteerd ben, het niet zo goed zie, én mijn leesbril niet direct kan vinden, en toch van dat jeukding af wil, raken de meeste kledingstukken meteen gewond en is het mooie ervan af.
Een gaatje in de zijnaad, een rafeltje in de hals, een ladder in een teer stofje.
‘Je wilde me zonder etiket? Prima.
Dan krijg je me zonder etiket maar dan wel met een gat.’
—–
Over labels gesproken…
Zo driftig als ik ze uit mijn kleding weet te verwijderen,
zo hardnekkig blijken psychologische labels zich vast te hechten.
Driftkop. Blinde kip. Stuk ongeduld. Chaoot. Moeilijk. Druk. Te veel. Niet genoeg.
Er zijn ook positieve en lieve labels hoor.
Lief, grappig, zorgzaam, creatief.
In je kindertijd leer je jezelf begrijpen via dat soort woorden, de labels.
Ze maken de wereld overzichtelijk, veilig en vertrouwd.
Een manier om te snappen hoe je hoorde te zijn en wat je van de wereld kon verwachten.
Heel behulpzaam en noodzakelijk.
En nu?
Nu zijn ze vaak te klein. Te oud. Te beperkt.
Toch blijf je je er soms naar gedragen ook als het allang niet meer past.
Zo kan ik veel geduld aan de dag leggen als ik met een priegelklusje bezig ben. En kan ik de rust bewaren waar iedereen om me heen in de paniek schiet. Ik ben veel meer en ruimer dan dat stuk ongeduld waarvoor ik mezelf steeds blijf uitmaken.
Alleen als het op die ‘klere’ labels aankomt, dan past het oude label me nog helemaal 😉