Ik ben een boos mens
Het is niet de meest charmante binnenkomer. Toch is het zo. Ik kan behoorlijk boos zijn. Op mensen, op situaties, op onrecht, op mezelf. Soms is die boosheid snel weer verdwenen. Soms blijft hij langer zitten dan me lief is. Soms weet ik precies waar hij vandaan komt, maar soms ook helemaal niet. Ik word er ook weleens mee wakker.
Ik kijk graag naar filmpjes van boze kinderen. En aan het aantal likes te zien, ben ik niet de enige die er graag naar kijkt. Van die filmpjes waarop een peuter volledig uit zijn dak gaat omdat hij iets niet voor elkaar krijgt of omdat zij iets wil doen en geen gezelschap duldt ( ‘Ik ben gewoon boos’). Een kind dat nog geen enkele moeite doet om zijn boosheid een beetje sociaal wenselijk te maken, vinden we aandoenlijk en vermakelijk.
Totdat het kind groter wordt.
Dan moet het leren zichzelf te beheersen. Rustig blijven. Rekening houden met anderen. Zijn emoties reguleren. En vooral: zich een beetje gedragen. Dat heet opvoeding. En die is ook nodig.
Ik heb ook geleerd om mijn boosheid binnen te houden.
Ik moest er boven staan, ik was tenslotte de oudste dus de wijste. Ik moest vooral voorkomen dat ik er anderen mee lastigviel. Of, in termen van tegenwoordig: ik moest mijn woede een plekje geven 😳.
Hoe meer ik mijn boosheid onderdrukte, hoe meer last ik ervan kreeg.
Inmiddels kijk ik heel anders naar al die ‘moeilijke’ emoties.
Boosheid is geen probleem waar je zo snel mogelijk vanaf moet. Boosheid is informatie.
Ze vertelt me dat iets ertoe doet. Dat een grens is bereikt. Dat iets niet klopt. Dat ik geraakt ben. Dat ik iets wil beschermen.
Want hoe kun je volmondig ja zeggen als je niet ook volmondig nee kunt zeggen?
Hoe kun je jezelf helemaal aan iets of iemand geven als je niet het vermogen hebt om jezelf terug te trekken wanneer het misgaat?
En een mens die nooit kwaad mag zijn, loopt het risico heel ver van zichzelf vandaan te raken.
We hebben onze boosheid nodig.
Dat betekent voor mij trouwens niet dat ik haar maar ongefilterd de wereld in hoef te slingeren. Je hoeft iemand niet uit te schelden omdat je boos bent. Je hoeft geen deur in te trappen omdat je woede groot is. Je hoeft je boosheid ook niet tot waarheid te verheffen en te reageren vanuit je boosheid. Dat juist niet.
Maar je hoeft haar ook niet weg te maken.
Je kunt ernaar luisteren. Want die boosheid heeft iets te zeggen.
Boosheid geeft je energie om voor jezelf te zorgen, het gesprek aan te gaan, iets te veranderen, afstand te nemen of juist voor iets te gaan. In die zin is het een superkracht.
Hoe beter ik naar mijn boosheid luister én ernaar handel, hoe liever ik word 😉
Ik ben een boos lief mens