Leef! Alsof het je eerste dag is
Ik ben op een feest. De zaal zingt luidkeels mee met André Hazes: ‘Leef! Alsof het je laatste dag is.’
Het heeft iets aanstekelijks , er wordt gelachen en gedanst. Iedereen lijkt even vol overgave te leven. En ik… ik krijg het er een beetje benauwd van.
Niet omdat ik het liedje niet leuk vind. Het is vrolijk en ik snap de boodschap. Het gaat natuurlijk over intens leven, niets uitstellen. Maar ik vraag me af wat we onszelf eigenlijk opleggen met zo’n oproep. We moeten al zoveel: genieten, presteren, betekenisvol zijn.
‘Leef alsof het je laatste dag is’ kan zomaar klinken als: ‘je doet nog niet genoeg, versnel nog even, het is bijna voorbij’.
Elke dag moet spectaculair zijn. Alsof een dag waarop je niets bijzonders doet, zonde is. Je zou er spontaan een burn-out van krijgen. Gek eigenlijk dat de hele zaal er dan zo blij van wordt.
Het roept ook nog wat anders bij me op. Leef, pak alles wat je kan. Zorg dat je niks tekortkomt. Stel je behoeften niet uit, maar pak het nu! Denk vooral aan jezelf, ga je leven maken! Het past in deze tijd, waarin zelfontplooiing vaak verward wordt met zelfgerichtheid. Als je dit breder trekt, is dit precies een houding die de wereld niet ten goede komt.
De volgende dag, thuis op de bank, scroll ik door mijn to-do-lijst.
Nog even dit, nog even dat.
En toen bedacht ik me: ‘Misschien moet het anders’
‘Wat als ik niet leef alsof het mijn laatste dag is, maar alsof het mijn eerste dag is?’
Hoe zou dat zijn?
Op je eerste dag is alles nieuw. Je kijkt om je heen met nieuwsgierigheid. Je oordeelt nog niet. Je hoeft niets te bereiken.
Geen haast. Geen plan. Alleen verwondering. Je hebt alle tijd.
Toen ik dat dacht, voelde ik iets ontspannen in mijn lijf. Leven is niet iets wat je moet maken, maar iets wat zich ontvouwt terwijl je er bent. Het gebeurt in de kleine dingen die je niet plant: een blik, een geur, een zin die blijft hangen. We proberen het vaak te vangen, te sturen, te verbeteren. Maar misschien is leven juist wat overblijft als je even niets probeert. Als je ademt, kijkt, en merkt: ik ben er al.
Dat is het echte ‘voluit leven’: niet omdat het straks ophoudt, maar omdat het nú gebeurt.
Niet harder rennen, maar zachter kijken. Leven als je eerste dag vraagt niet om meer doen, maar om meer zijn.
En misschien is dat precies wat we vergeten, terwijl we druk bezig zijn om het leven niet te missen.
Dus de volgende keer dat André zingt ‘Leef alsof het je laatste dag is’, zing ik lekker mee…met eigen tekst.
Leef alsof het je eerste dag is!