Te laat
Gisteren kwam het bericht. Mijn peettante, mijn raadsvrouw op afstand, mijn kompas aan de andere kant van de wereld, overleden. Australië, onmetelijk ver weg. En ik? Te laat.
Dat is het eerste wat ik dacht: ‘Ik ben te laat’.
Ze stond voor vanmorgen in mijn agenda. Vandaag zou ik haar bellen en hadden we alle tijd om bij te praten. Want het leven is druk, er is zo weinig tijd. En vandaag had ik die tijd in mijn agenda vrijgemaakt. Een paar weken geleden stuurde ik nog een pakketje met de post. Ze wilde zo graag een boekje met illustraties van Marjolein Bastin. Ik stuurde een agenda voor 2026…
Ze was mijn tante, een tweede moeder, maar meer nog was ze een gids. Iemand die, zonder zich ermee te bemoeien, altijd precies de juiste dingen zei. Ze geloofde in me. Ik hoor haar licht hese stem: ‘dag Eefje’. Ik heb haar steun in de rug altijd gevoeld. En ook zo nodig gehad. Als klein meisje logeerde ik bij haar in Amsterdam en wilde ik precies zo worden als zij. Ze deed de kunstacademie dus dat wilde ik later ook. Ze emigreerde, dus dat wilde ik later ook.
Ze nodigde me uit om naar Canada te komen toen ik 9 was. Ik durfde niet. Later nodigde ze me uit om naar Australië te komen. Ook dat heb ik niet gedaan. Ik was bang voor het afscheid. Ik was bang dat ik het zó fijn zou vinden dat het pijn zou doen. Ik durfde het niet aan te gaan. Schijtluis.
En nu ben ik te laat.
En zit ik mezelf op mijn kop. Want ik had veel eerder kunnen bellen. Maar ik schoof het voor me uit. Druk, druk, druk. Het leven als een lange lijst verplichtingen. Er moet zoveel. Zelfs het bellen met een lieve tante wordt dan een moetje. En dan ga ik wonderlijke prioriteiten stellen.
Ik mis haar.
De tranen drukken.
De spijt ook.
Vandaag had ik haar willen spreken. Dat kan niet meer.
Ik ben dankbaar voor alles wat ze, op afstand, voor me is geweest.
en ik beloof mezelf dat ik minder vaak zal wachten tot ‘later’.
En nu draag ik haar mee, niet als afspraak, maar als aanwezigheid in mijn hart, want daar is ze naartoe verhuisd.