Column

Met enige onregelmaat beschrijft Eef de persoonlijke pieken en dalen in haar leven met haar herkenbare combinatie van introspectie, zachtheid, helder bewustzijn, en een subtiele knipoog.

De strijd verloren

Paulien Cornelisse is dood. En daar is-ie weer… de strijd. ‘De strijd tegen kanker mocht ze niet winnen’, schreef Rob Jetten. En ik dacht: daar is-ie weer. Het is zo’n zin die kennelijk bijna automatisch wordt gebruikt wanneer iemand aan kanker overlij...
Lees verder

De strijd verloren

De strijd verloren Paulien Cornelisse is dood. En daar is-ie weer… de strijd. ‘De strijd tegen kanker mocht ze niet winnen’, schreef Rob Jetten. En ik dacht: daar is-ie weer. Het is zo’n zin die kennelijk bijna automatisch wordt gebruikt wanneer iemand...
Lees verder

Ik ben een boos mens

Het is niet de meest charmante binnenkomer. Toch is het zo. Ik kan behoorlijk boos zijn. Op mensen, op situaties, op onrecht, op mezelf. Soms is die boosheid snel weer verdwenen. Soms blijft hij langer zitten dan me lief is. Soms weet ik precies waar hij vanda...
Lees verder

Eefmeermin

Ooit had ik duikles op Gozo. Ik was daar vierentwintig uur per dag bezig met duiken. Overdag leerde ik hoe ik mijn apparatuur moest gebruiken, hoe ik onder water moest ademen en hoe ik rustig kon blijven wanneer er iets onverwachts gebeurde. Ik voelde me altij...
Lees verder
3 reacties

Harder dan ik denken kan

Mijn vriendin verloor haar grote liefde. Haar telefoontje: ‘Eef… hij is er niet meer.’ Als een mokerslag. Sindsdien waait de wind van vergankelijkheid op volle kracht door mijn leven. Ik kijk naar mijn lief. We zitten samen aan tafel. Koffie. Krantje, ko...
Lees verder

Te laat

Gisteren kwam het bericht. Mijn peettante, mijn raadsvrouw op afstand, mijn kompas aan de andere kant van de wereld, overleden. Australië, onmetelijk ver weg. En ik? Te laat. Dat is het eerste wat ik dacht: ‘Ik ben te laat’. Ze stond voor vanmorgen in mij...
Lees verder

Leef! Alsof het je eerste dag is

Ik ben op een feest. De zaal zingt luidkeels mee met André Hazes: ‘Leef! Alsof het je laatste dag is.’ Het heeft iets aanstekelijks , er wordt gelachen en gedanst. Iedereen lijkt even vol overgave te leven. En ik… ik krijg het er een beetje bena...
Lees verder

Het label zegt ‘nee’

Ik haat labels.Althans: die lappen administratie in alle kleren die ik koop.Ze kriebelen. Ze jeuken. Ik krijg er uitslag van. Nieuwe broek gekocht: zacht katoen, mooie kleur, helemaal goed.Totdat ik ‘m aantrek en er iets in m’n zij begint te irriteren.Onop...
Lees verder
1 reacties

De bloem

De bloem Wat moet ik met mijn zomer doen, denkt de bloem Bloeien! En verder niets? Niets! En met mijn herfst? Verwelken! En verder niets? Niets! Een middag voor een raam, tussen twee vitrages, en met mijn winter, denkt de bloem, wat moet ik met mijn winter doe...
Lees verder

Gluren bij de buren

Laatst had ik een gesprek met de moeder van een vriendin. We spraken over wandelen. Ik vertelde haar dat ik graag wandel in het bos, of aan zee. Om te verstillen. Te zakken. Even niks. Ze reageerde verwonderd: ‘Wat vind je daar nou aan?’ Zelf wandelde ze o...
Lees verder

De man in de fietsenstalling

Altijd als ik naar het centrum ga, zet ik mijn fiets in een bewaakte fietsenstalling. Het valt me telkens op hoe vriendelijk de medewerkers daar zijn. Eén man springt er echt uit. Of het nou vroeg of laat is, regent of sneeuwt, koud of bloedheet…hij maakt e...
Lees verder

Het wasknijpereffect

Een buurmeisje leert fietsen. De hele dag zie ik haar op en neer rijden door de straat met haar vaders of moeders hand op haar ruggetje. Trots en met rode wangen slalomt ze door de straat. Altijd die hand op haar rug. De steun, het vertrouwen, de aanmoediging,...
Lees verder